Elk zwart gat wordt beschreven aan de hand van 3 parameters:

1) Massa
2) Elektrische lading
3) Hoekmoment (wat dus voort komt uit de rotatie snelheid)

Nu kan een zwart gat elke waarde aannemen wat betreft zijn massa, maar de twee andere parameters hebben waarden binnen een bepaalde grens die door de massa wordt bepaald.
De verhouding tussen die parameters is als volgt:

Q^2+(J / M)^2 ≤ M^2. Hierin is Q de elektrische lading, en J het hoekmoment

Met andere woorden: als Q b.v.b. stijgt, zal J lager moeten zijn wil het zwarte gat aan deze vergelijking voldoen.
Als we wat fantasie getallen invullen zoals: Q=15, J=200 en M=20 dan krijgen we 325, wat dus kleiner is dan M^2 (400). Nemen we Q=18, J=200, M=20 dan gaat dat niet omdat de uitkomst 424 is. J zal dan b.v.b. 150 kunnen zijn omdat we dan weer kleiner uitkomen (380,25).
Dus je ziet dat een zwart gat van een bepaalde massa verschillende rotatiesnelheden kan hebben bij een gelijke massa en/of lading (zolang er maar aan de vergelijking wordt voldaan). Als nu de massa door invallende materie stijgt, gaan ook J en Q stijgen. Nu wordt de toename van Q bepaald door de energie die de invallende materie heeft. Dus een snellere stijging van Q kan betekenen dat J zal afnemen om aan de vergelijking te voldoen.
Wat er dus gebeurt met de rotatie van een zwart gat, wordt o.a. bepaald door de situatie direct rond het zwarte gat. Als er b.v.b. weinig of geen materie aanwezig is, groeit de massa niet, en zal het gat steeds langzamer gaan draaien. (Het verliest immers momentum). Een niet roterend zwart gat is dimensie loos en oneindig klein en dicht. Alle zwarte gaten roteren zeer snel, en zijn daarom eerder schijfvormig met een oneindig kleine “dikte”. In dat gebied komt de materie samen (de accretie disk). De kans dat een zwart gat stilstaat is extreem klein, omdat het object waaruit het zwarte gat ontstond zelf ook stil had moeten staan. Als dus de rotatie afneemt krijgen we een situatie die we niet kunnen voorspellen. Het is echter bewezen dat zwarte gaten toch nog iets uitstralen: de z.g.n. Hawking Radiation. Dus de massa van een zwart gat neemt af als er geen materie meer invalt, en daarmee dus ook Q en J. Net zolang totdat het “weg” is, het verdampt volgens de huidige modellen, het explodeert dus niet. Dit is echter nog nooit waargenomen, omdat het heelal daar te jong voor is.

Normaal gesproken is er ruimte tussen atomen (verhoudingsgewijs zelfs erg “veel”). Maar in een witte dwerg ster zijn alle elektronen los van de atoom kernen die haast tegen elkaar aan zitten, in een neutronen ster zijn alle elektronen ingevangen door de protonen die vervolgens neutronen worden. Wat er nu precies gebeurt in een zwart gat met deze neutronen is niet bekent. De structuur in een zwart gat is een mysterie. we weten alleen dat er van “ruimte” geen sprake meer is. En verder wordt de rotatie van een zwart gat niet bepaald door de aantrekkingskracht, maar door de rotatie en massa die het object had vóór dat het een zwart gat werd. Dus een grote langzaam draaiende massieve ster produceert een “langzaam” draaiend zwart gat. En een ster met de zelfde massa maar een snelle rotatie dus een sneller draaiend zwart gat.

Heeft iemand anders een idee hoe een zwart gat aan zijn einde komt?

@Patrick:
Dat is eigenlijk helemaal niet zo vreemd hoor. En het heeft te maken met de evolutie van zware sterren.
Het laatste en zwaarste element dat vlak voor een supernova explosie ontstaat in de kern van een ster is Ijzer. Door de explosie worden dus alle elementen vanaf Waterstof tot Ijzer het heelal in geslingerd. (Hoewel er laatst een bericht was te lezen over een supernova die “te vroeg” explodeerde en waarbij dus het element Ijzer in ieder geval ontbrak) Supernova’s zijn dus de bron van dergelijke in het heelal vrij rondzwevende elementen, en kunnen door andere sterren of gaswolken worden ingevangen als “bouwsteen” voor een planetenstelsel zoals het onze.

Ijzeratomen worden geproduceerd wanneer de allerzwaarste sterren aan het einde van hun levensloop komen. Er zweeft dus inderdaad ijzer rond in de ruimte, maar niet bijvoorbeeld een ijzeren staaf maar gewoon ijzeratomen (chemische element Fe)