Illustratie van een mogelijke basis.

Maar een half decennium later heeft een andere president, niet toevallig zijn zoon, een soortgelijke visie en een duidelijke deadline: hij wil terugkeren naar de maan voor 2020 en onze natuurlijke satelliet gebruiken als toekomstige opstap naar Mars. “We gaan naar de maan om te leren gebruik te maken van haar middelen voor het ontwikkelen van nieuwe ruimtevaarttechnieken,” zegt Paul Spudis van het Lunar and Planetary Institute in Houston.

In principe zou het gebruik van maanmaterialen in het voordeel zijn van de astronauten, bijvoorbeeld voor het laten vrijkomen van zuurstof of het maken van raketbrandstof. “Op dit moment weten we eigenlijk niet of we al dan niet gebruik kunnen maken van bronnen in de ruimte, maar door een terugkeer naar de maan zouden we hier meer duidelijkheid over kunnen krijgen,” wist Spudis te vertellen.

Volgens NASA zou de beste manier om de eerder genoemde doelstelling te halen een bemande maanbasis zijn, dat onderdak zal bieden voor vier astronauten gedurende 180 dagen. Echter kunnen deze plannen nog steeds veranderen, omdat Barack Obama een dringende herziening van NASA’s bemande ruimtevaartprogramma’s bevolen heeft, dat ook eind augustus gebeurt zou moeten zijn zijn. NASA’s begroting voor het jaar 2010 heeft er ook voor gezorgd dat programma’s enkel en alleen vertraging kunnen lopen en vele missies zullen moeten worden uitgesteld.

“De begroting die we hebben gekregen biedt geen ondersteuning voor de doelstelling van George W. Bush,” zegt Matthew Leonard, de adjunct-directeur van NASA’s Lunar Surface Systems Project Office op het Johnson Space Center in Houston.

Een nucleaire reactor behoort tot de mogelijkheden.

Toch gaat het agentschap verder met het smeden van talloze plannen, met als doelstelling om de eerste bemanning tegen 2021 naar de maan te kunnen zenden. Belangrijkere doelstellingen zijn het opbouwen van een basis op de maan door het verzenden van materiaal en bemanning met een snelheid van twee missies per jaar.

NASA is echter nog steeds aan het onderzoeken hoe de menselijke aanwezigheid op de maan er uit zou kunnen zien en het agentschap heeft dan ook een dozijn scenario’s beschikbaar voor deze aanwezigheid. Deze scenario’s zullen een evaluatie ondergaan in de loop van 2010. Momenteel is het lievelingetje van NASA een ‘greatest hits’-scenario, dat bestaat uit een samenloop van de beste delen van de andere concepten. In dit scenario zouden verschillende rovers en robots, werkend op zonne-energie, geleverd worden, alsook bouwmateriaal en andere benodigdheden.

Na verschillende jaren van onderzoek en exploratie zou de opbouw van een permanente basis kunnen beginnen. Een nucleaire reactor zou ook verschillende malen genoemd zijn in dit scenario. Volgens de uitgebreidere versie van dit scenario zou alles volledig actief en werkend moeten zijn tegen 2028, waarna men kan beginnen met verder onderzoek en de voorbereidingen voor Marsreizen.

Het team van wetenschappers dat zich bezighoudt met de missie heeft een lijst opgesteld met de coördinaten van vijftig locaties op het maanoppervlak die een hoge prioriteit zullen hebben, waaronder alle zes landingsplekken van de bemande Apollo-landers en gebieden waar vaartuigen van de Verenigde Staten en de voormalige Sovjet-Unie het maanoppervlak hebben geraakt. De sonde krijgt onder meer de taak om de hardware die tussen de jaren 1969 en 1972 achter werd gelaten door twaalf astronauten op onze naaste buur in beeld te brengen en te bepalen waar de achtwielige Sovjetische rover Lunokhod is beland nadat het 322 dagen op het maanoppervlak had doorgebracht en men niet in staat was om diens exacte locatie te ontrafelen.

De LRO zal verder ingezet worden om het maanoppervlak topografisch in kaart te brengen, onderzoek te verrichten aan de straling uit die ruimte die onze naaste buur bereikt en wat de omstandigheden zijn op de maanpoolgebieden, waar mogelijk materiaal te vinden is dat waterijs bevat. Ook moet de orbiter het oppervlak op een resolutie van een halve meter in beeld gaan brengen, wat het kiezen van een geschikte landingsplek voor astronauten die in de toekomst naar de maan zullen afreizen vergemakkelijkt. Aan boord van de Atlas-5 raket die het vaartuig in de ruimte zal brengen bevindt zich tevens de LCROSS, een kleine sonde die mee zal reizen met zijn grotere ‘broer’ en met een snelheid van zo’n negenduizend kilometer per uur in zal slaan op de zuidpool van de maan, en wel in de krater Shackleton. Het is één van de vele kraters op onze natuurlijke satelliet waarvan de bodem slechts zelden wordt beschenen door de zon.