De 2270 kilogram zware rakettrap moet onder een scherpe hoek terechtkomen in de krater Cabeus met een snelheid van ruwweg 9000 kilometer per uur. De botsing een krater met een doorsnede van naar schatting twintig meter en een diepte van vijf meter creëren, waarbij zo’n 385 ton aan materiaal los zal komen. Gehoopt wordt dat de krater diep genoeg zal zijn om waterijs bloot te leggen. LCROSS, welke slechts 700 kilogram weegt, zal vier minuten later met diens sensors metingen verrichten aan de pluim die is ontstaan bij de eerste inslag en zal uiteindelijk hetzelfde lot ondergaan.

Er zal dus inderdaad een vrij grote krater gevormd worden op het maanoppervlak. Maar wie zelf een blik werpt op onze trouwe buur met een telescoop of enkele close-up opnamen van de maan bekijkt, komt er al gauw achter dat diens oppervlak bezaaid is met kraters in alle soorten en maten. Hoewel het overgrote deel daarvan ontstond in het verre verleden, toen het object voortdurend in botsing kwam met puin dat resteerde afkomstig was uit de beginperiode van het zonnestelsel, wordt onze natuurlijke satelliet nog regelmatig getroffen door meteorieten en grotere rotsen. Geen reden tot paniek dus.

Naast de lander is dit keer ook te zien waar de TV-camera, welke het eerste menselijke uitstapje op de maan vastlegde stond. Verder zijn twee delen van de zogeheten Early Apollo Science Experiments Package (EASEP), de Lunar Ranging Retro Reflector (LRRR) en het Passive Seismic Experiment (PSE) zichtbaar. Ook zijn de voetsporen van Neil Armstrong richting de krater Little West, die een diameter van 33 meter heeft, te ontwaren. Dankzij deze kleine onderneming was men in staat om voor de eerste keer een blik te werpen in een maankrater. De verwachting is dat de LRO in de loop van de komende weken ook de landingsplekken van andere maanlanders opnieuw vast zal leggen.

Klik op de afbeelding voor een grotere versie.

Er zullen nog enkele samenkomsten plaatsvinden te Bangalore om zo samen met verschillende wetenschappers van de ISRO (Indian Space Research Organisation) uit te zoeken wat er eigenlijk mis ging.

Artistieke weergave van de sonde

Aangezien de sonde eerder dit jaar diens stersensoren verloor, is de oorzaak waarschijnlijk hierbij te vinden. Deze sensoren worden immers gebruikt om met behulp van de positie van de sterren het ruimtevaartuig te oriënteren. Na het verliezen van deze belangrijke sensoren schakelde het toestel over naar diens gyroscopenl het is echter mogelijk dat door een probleem met deze gyroscopen het toestel begon te tollen. Minder dan een week voor het verlies van de Chandrayaan-1 hielp deze nog mee met de zoektocht naar water op onze naburige maan. Tijdens deze manoeuvre vuurde de sonde een radarstraal in een krater op de noordpool van de maan, waarna deze samen met NASA’s Lunar Reconnaissance Orbiter echo’s beluisterde die zouden kunnen wijzen op de aanwezigheid van water of ijs.

Ondanks de verkorte levensduur wist de satelliet alsnog 95 procent van zijn doelstellingen af te werken. Zo bracht hij een zeer groot deel van het maanoppervlak in kaart. De gegevens van de missie zelf – waaronder meer dan 70.000 foto’s – worden nog steeds geanalyseerd en zullen de onderzoekers nog een tijdje zoet houden. Momenteel wordt er al gewerkt aan een opvolger van het ruimtevaartuig, de Chandrayaan-2, die zal bestaan uit een orbiter, een lander en een rover. India hoopt deze voor 2013 klaar te hebben maar geeft zelf toe dat dit een zeer optimistische inschatting zou zijn.

Op het moment dat men contact maakte met de maansonde, nadat het een in een positie gemanoeuvreerd was waarin het resterende water op de bovenste trap van de raket die het vaartuig lanceerde kon verdampen, kwam men er achter dat de sonde in een tijdsbestek van twintig uur waarin er geen radiocontact mogelijk was 140 kilogram brandstof (hydrazine) verloren was gegaan. De tank van het vaartuig bevatte oorspronkelijk 306 kilogram hydrazine; nu nog slechts vijftig kilogram. Door een fout in de lijnen waarmee de maansonde gegevens verzendt maakte het niet meer gebruik van gyroscopen om een juiste oriëntatie te behouden, maar van de positie van de sterren. Omdat deze manier minder nauwkeurig is, raakte de LCROSS van slag en activeerde het de stuwraketten om zich te oriënteren.

Ondanks het verlies van de brandstof ligt de maansonde nog steeds op koers om zijn missie te voltooien. De grote hoeveelheid hydrazine bevond zich alleen aan boord voor in het geval dat er iets mis zou gaan. De maansonde heeft, zoals het er op dit moment naar uit ziet, zelfs nog tien tot twintig kilogram aan brandstof over wanneer het te pletter slaat. Hierdoor kan het eventueel nog waarnemingen verrichten aan de aarde. Mochten er opnieuw problemen optreden en de sonde alle brandstof verspillen, dan kan het alsnog inslaan. Het zal dan echter niet in de krater terecht komen die men voor ogen heeft. Ongeveer een maand voor de inslag zal de naam van de desbetreffende krater bekend gemaakt worden.

De missie van de Lunar Reconnaissance Orbiter vormt de eerste stap van de ruimtevaartorganisatie NASA in de terugkeer van de mens op het oppervlak van onze trouwe buur.