De bubbel, welke sinds vorige week officieel PN G75.5+1.7 wordt genoemd, is er echter al een tijdje. Een nadere analyse van de beelden van de tweede Palomar Sky Survey laat zien dat het zestien jaar geleden dezelfde grootte en helderheid had. Jurasevich denkt dat men de nevel over het hoofd heeft gezien omdat het zeer zwak is. “Het is een prachtig voorbeeld,” aldus Adam Frank van de Universiteit van Rochester in New York. “Bolvormige nevels zijn zeer zeldzaam.” Een verklaring is dat we naar een typisch cilindrisch object kijken, dat vanaf onze planeet op een reusachtige bel lijkt. Het is hoe dan ook verbazingwekkend symmetrisch volgens Frank.

Planetaire nevels, die zo worden genoemd dankzij een foute gedachtegang van vroegere astronomen, worden gevormd wanneer een ‘vergrijzende’ ster die tot acht keer zo massief is als de zon diens buitenste lagen uitstoot als wolken van lichtgevend gas. Het overgrote deel van deze nevels heeft een elliptische vorm, heeft twee rondingen aan de buitenkant of is sigaarvormig. Hoewel onze ster ook een grote hoeveelheid materie uit zal stoten in diens laatste levensfase bevat het lang niet genoeg massa om ook te eindigen als een kleurrijke nevel.

K 4-55 maakt deel uit van een reeks planetaire nevels die vernoemd is naar degene die hen ontdekte, de in Tsjechië geboren astronoom Lubos Kohoutek. Dergelijke objecten bevatten de buitenste lagen van een rode reuzenster die deze de interstellaire ruimte in ‘lanceerde’ toen de ster in de laatste fase van diens leven belandde. Ultraviolette straling die afkomstig is van de warme kern die over is gebleven, zorgt ervoor dat het omhulsel van gas en stof gloeit. In het geval van deze nevel wordt de heldere ring aan de binnenkant omgeven door een bipolaire structuur. De gehele wolk bevindt zich in een roodgekleurde halo die bestaat uit stikstofgas. Een dergelijke dubbele structuur van verschillende lagen komt slechts zelden voor in planetaire nevels.

Klik hier voor een grotere versie van de afbeelding.