Is iemand toevallig een spons verloren?

De resultaten van een onderzoek van twee jaar geleden van de ruimtesonde Cassini naar Saturnus’ maan Hyperion, die een sponsachtig uiterlijk heeft en daarom ook wel de ‘superspons’ wordt genoemd, zijn gisteren gepubliceerd. Uit het onderzoek blijkt dat kraters op de relatief kleine maan gevuld zijn met koolwaterstoffen, wat erop duidt in ons hele zonnestelsel organische verbindingen tot stand kunnen komen. Want niet alleen op verschillende manen, maar ook op kometen en in meteorieten worden deze koolstoffen en waterstoffen gevonden.

De analyse van de metingen met de spectrometers van Cassini tijdens zijn fly-by langs de maan tonen aan dat er ijs aanwezig is op het oppervlak van Hyperion. Dit is niet zomaar ijs, want het bevat naast water ook verschillende organische stoffen en voornamelijk ook koolstofdioxide.

Maar hoe komt het dat Hyperion op een spons lijkt? Nou, door de extreem lage dichtheid (overigens de helft van de dichtheid van het water op de maan). Door de lage dichtheid op de Saturnusmaan slaan meteorieten en andere objecten uit de ruimte diepere kraters in het oppervlak dan op manen met een hogere dichtheid. En omdat de maan geen grote aantrekkingskracht heeft, slaan objecten vaak in, om vervolgens weer terug de ruimte in te kaatsen. Daarom ligt er nauwelijks puin op het oppervlak van Hyperion.

Hyperions diameter is ongeveer 266 kilometer en de maan is waarschijnlijk een deel van de grote manen van Saturnus dat loskwam tijdens een catastrofale inslag. Hierdoor is Hyperion zijn eigen weg gegaan. De kans bestaat dat het een deel betreft van de ‘jonge aarde’ Titan, die ervoor zorgt dat Hyperion een vreemde rotatie heeft die niet stabiel is. Hyperion werd in 1848 ontdekt.